"Қызбөктер" – Марфуға Айтқожина

Кез еді кеш батуға ыңғайланған,
Шоғыр бұлт көк жиекте түр байланған.
Кім білсін ол да мені сағынды ма,
Қара орман қолын бұлғап шулайды алдан.
Көрінді сондайдан "Қызбөктері",
Жарысып қара жолмен тізбектері.
Күн құлап бара жатты қырқасынан,
Түрі бар оның дағы бізге өкпелі.
Қаншама жаз өтпеді, күн өтпеді,
Бұл жерден ақырғы рет біз өткелі.
Қарағай тік тартылып тұр алдымда,
Бейне бір қарт батырдай күзеттегі.
"Қызбөктер" сырлы, сұлу жаралыпты.
Самалы сыбырлайды жаңалықты,
Жартасында ойнақ сап, гүл теретін,
Мен одан қайта көрдім балалықты.