Өлең, жыр, ақындар

Қысылғанда

  • 23.03.2019
  • 0
  • 0
  • 1593
Жан едім ойым теңіз, кеудем кемем,
Көңілімнен күй ұшыра беретін ем.
Көгінде туған елдің бұлт боп қайнап,
Күркірей жыр төгуге төнетін ем.
Сол кезде нажағайдай жарқ-жұрқ ойнап
Алдыма ұйқас, ырғақ келетін ең,
Сонда мен жанып жүріп от сөздерге
Жалынды жаңа бір жыр беретін ем.
Апырм - ау сол шабытым қайда кеткен,
Шығады бүгін даусым неге төмен?
Көз бұлдыр, көңіл күңгірт, сезім салғырт
Тартпас деп өлгенімше сенетін ем.
Дәл қазір жылу тұрмас жыртықтаймын,
Қан шықпас кесіп алса көк етімнен.
Мезгілсіз қыранымды қашырып aп,
Қалдым ба жалғыз кәрі төбетіммен.
Қалықтап қайта шабыт оралмаса
Халқыма қараймын мен не бетіммен!

1959



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Біздің үйде

  • 0
  • 0

– Тұр, папа, күн шықты, ояншы,
Бәрі әзір, дастарқан жайылды.
Тұр, папа, сергіші, жуыншы,
Іше ғой суытпай шайыңды.

Толық

Көңіл

  • 0
  • 0

Мен аға, ол бір маған қарындастай
Бір бүтін қайындай ек жарылмастай.
Сүюші едік, «сүйем» деп айтпаушы едік,
Сақтаушы едік жан сырын жазым баспай.

Толық

Теңізбен бетпе-бет

  • 0
  • 0

− Теңіз деген осы ма - деп қараймын,
Шарқ ұрғызған шабыттарын талайдың,
Міндім десем кереметтей кемеге,
Шыққандаймын елдегі бір төбеге.

Толық

Қарап көріңіз