Өлген ақынның өзін жерлеуге жиналғандар алдындағы монологі немесе қабір басындағы сөз
Бұл дүниенің қызығына тоя алмай,
Жортып жүрген жігіт едім қояндай.
Енді бүгін тас табытта жатырмын,
О, Алла-ай!
Бұл дүниенің қызығына тоя алмай,
Жортып жүрген жігіт едім қояндай.
Енді бүгін тас табытта жатырмын,
О, Алла-ай!
Мына заман – тамыр мен таныстікі,
Ауыс-түйіс, беріс пен алыстікі.
Ер еңбегі еш болмас дегендері –
Тек әшейін сөз екен қалыстікі.
Мен көппін деп тасыма,
Жалғыз қалсаң, не етерсің?
Жан жуымай қасыңа,
Құсалықпен өтерсің.
Өмірге менің өкпем жоқ –
Шуағын шашты көктем боп.
Қызғалдақ теріп қырлардан,
Талпына бердім бөктерлеп.
Бұл өмір керек қылмас құлшылықты,
Сүйенген тіл-жағына жыршылықты.
Сол деп ұқ сөнбейтұғын тіршілікті –
Көгертіп қадап кетсең бір шыбықты.
Өмірге келдің алғаш шапағат боп,
Жандырған жүрегімді махаббат боп.
Талпынып тал бесікте жаттың, балам,
Қауызын жаңа жарған шақалақ боп.
Атқызғанмен қаншама үміт таңды,
Керуендер қаншама тұрып қалды?
Қуанышты қаншама болғанымен,
Адамзаттың ғұмыры күдік мәңгі.
Қалағанда үй тасын,
Таба алмасаң ұйқасым,
Өнеріңмен өзгені
Қалай ғана ұйытасың?
Жұлдыздар жымың қақпаса,
Жаныңа жарық жақпаса,
Түнекті түріп ақпаса,
Бір Аймен түн де түн емес.е
Қырыққа келмей,
Ырыққа көнбей,
Есірген есер шағыңда,
Күлдің-ау балқып,
Армысың Алатаудың жыршылары –
Бұлбұлдар,
Ақтарылған сыршыл әні.
Бесікте бөбектерім күлімдейді,
Өмірді өзегінен қозғайтұғын,
Таппайтын тетіктері тозба тыным,
Көргенде машиналар тізбектерін,
Жан қайда жаны лаулап қозбайтұғын?
Құйшы, жаңбыр, шелектеп құйшы келіп,
Бармағынан бал тамған күйші болып.
Жадау тартқан реңі жасыл әлем
Шыға келсін шырайлы биші болып.
Мынау үйді бұрын қалай көрмегем?
Көргенмін ғой, бірақ, көңіл бөлмегем.
Кіріп-шығып, ентелейді ел деген,
Көңіл шалқып, осы жерден өрлеген.
Жолдар, жолдар –
Ататұғын ашық таң,
Жүрегімде ыстық қанды тасытқан.
Жанған үміт қолын бұлғап қашықтан,
Менің жолым – Жібек жолы жалғасқан,
Менің жолым – жүрек жолы ән-дастан.
Жалғастырып Батыс пенен Шығысты,
Жүріп келем, жүріп келем талмастан.
Келмейді ұйқым дөңбешіп түнде менің,
Тарам-тарам боп кетті дін дегенің.
Кетіп жатса қазақтар кәпірленіп,
Шын масқара емес пе бұл дегенің?
Айналайын атыңнан, Қазағым-ай,
Аз болды ма мазақ пен азабың-ай?
Бабалардың ерлігін ұмыттың ба?
Болдың неге жасқаншақ таза бұлай?
Өмірдің жолы бұралаң,
Алдыңда арман – ұлы алаң.
Сүрініп талай құлағам,
Тығылып талай жылағам –
Бесік пен дымқыл жөргегің –
Түн бойы ұйқы көрмеуің.
Ойыншық, тынбай жүгіріс –
Балабақшаға жүгініс.
Салтанатты, сәулетті, сайран қала,
«Ажар ана» алдыңда – мейрамхана.
Жауын алар көзіңнің түрлі тағам,
Алдыңа кең дастарқан жайған жаңа.
Қысқаша өмірдерек:
Жамбыл облысында тудым,
Жамбыл қаласында тұрдым.
Бүгін тағы да мен шалқып,
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі