Жүретін-ді үш ақын
Армандары ақ бұлттарды құшатын,
Мейiрiмдерi ақ кептер боп ұшатын.
Бiр кездерi көшесiнде Бейнеудiң,
Жүретiн-дi қол ұстасып үш ақын.
Армандары ақ бұлттарды құшатын,
Мейiрiмдерi ақ кептер боп ұшатын.
Бiр кездерi көшесiнде Бейнеудiң,
Жүретiн-дi қол ұстасып үш ақын.
Шопан Ата,
Масат Ата,
Қараман Ата,
Шақпақ Ата,
Дедi Ағам:
– Анау Темiрқазық,
Анау Жетiқарақшы,
Анау Ақбозат, Көкбозат!
Геродот дейдi:
– Томирис!
Мен болсам деймiн:
– Таңырыс!
Өттi бастан талай-талай дауылдар,
Өттi бастан талай-талай жауындар.
Даласында, даласында қалмақтың,
Аман-есен жүрсiңдер ме, бауырлар.
Мен де саған бөтен емес, бел бала,
Бұл жерде өмiр сүре алады Ер ғана.
Сырыңды ашшы, сен ұлыңнан бүкпешi,
Шерқала!
Кеудеде нөпiр толқын тасып iзгi,
Тағы бiр жыл есейтiп жасымызды.
Он жетiнiң өрiне шыққан кезде,
Қайырдық шалқасынан шашымызды.
Шiлденiң тамған кезi болатын-ды,
(Ажалға қандай тылсым ара тұрды).
Кенет, кенет дүрлiгiп жылқылы ауыл,
Кекiлi күлтеленген,
Түрікпен досым Дүрдi, сен,
Айтшы бiлсең (бiлгiш ең),
Жау болмаған бiздiң халық дос болған,
Қонақасы жеген талай қостардан,
Шыңыраулар,
Қыземшектi шоқылар,
Аттарыңнан талай сырлар оқылар...
Тамшалы –
Бұл Түбек пе,
Бұл Түбек,
Есте жоқ ескi заманда гүлденген-дi дүркiреп,
Аспанынан тек қана Нұр жауатын сiркiреп.
Көмiлулi сырың көп,
Маңғыстауым – Бесiгiм,
Сол сырларды ашуға талаптансам несi мiн.
Жетегiмен шабыттың артық кеткен тұстарға,
Иә, олар –
Қырағы көз көрегендер,
Жүрегін пәк сезімге бөлегендер.
Иә, олар –
Жан анам,
Аяулы анам,
Асыл анам,
Мен қалай сезімді бұл жасыра алам.
Мен соғыстың қара түнек, кескінін,
Есейген соң, тек әкемнен естідім.
Винтовкасын кезеніп жас жауынгер,
Оқ пен оттың арасында кешті күн.
Онда өртеніп бататын күн алқызыл,
Талай жанға соғыс сөнбес салды ізін.
Әлі күтіп, әлі күтіп жүр ана,
Сол майданнан оралмаған жалғызын.
Кеудені кернер ән болсын,
Деп жүретін біз барда.
Сәлем айт, менен жан досым,
Ауылда қалған қыздарға.
Бара қалсам үйіне мен, әзіл айтпай тұрмас көп,
Бара қалсам үйіне мен, қарсы алатын құрдас деп.
Ақ көңілі жұбайлардың ақтарылмай қалды ма,
Тамағы да, шарабы да дайын тұрар алдамда.
Тербетті де сезімнің күйі балғын,
Мен алғаш қыз ернінен сүйіп алдым.
Махаббат оты ма едің, жас жүректің,
Махаббат шыңы ма едің биік ардың.
Қызғалдақтар,
Қыр төсінде қаптаған,
Сезімсіз жан сені батып таптаған.
Сезімсіз жан сені өңіріне тақпаған,
Ару Май!
Табиғатта ең сұлу ай, әдемі ай,
(Достық күнін таңдай білген адам-ай).
Қыраттарға, хош иісті бақтарға,
Жанарыңда достық отын маздайтын,
Жүректегі ұғушы едік назды айқын.
Үйлендің де бір сұлуға, сен мүлде,
Болдың хатта жазбайтын.
«Абыл –зергер, Қашаған – ұста,
Абылекеме кім жетсін...»
Қашаған Күржіманұлы
Запыранын өмірдің,
Гүлдәуреннің бақшасында гүл атып,
Бір-біріңді шын беріле ұнатып,
Қозы менен Баян болып сүйдіңдер,
Қол ұстасып бір өтуге түйдіңдер.
Таусылмайтын қызығы,
Дейді аңыздың үзігі...
Басқарыпты ғаламды,
Сүлейменнің жүзігі.
Қарама маған тесіліп,
Сөйлей алмаймын есіліп...
Жолаушыдай пойызынан кешіккен,
Ылғи да жүрем кешігіп.
Бір арманмен шектелмей,
(Бұ несі екен білмеймін).
Гүл жайнаған көктемнен,
Аппақ ақ қар іздеймін.
Өзінше бір патшалық қой су асты,
Итбалықтар момын, әрі жуасты.
Жуасқа үйір қай кезде де қиянат,
Жанарында қалыпты мұң ұялап...
Оралар ма өткен күн,
Гүл майсалы көктемнің
Кезі еді.
Тасып жатты,
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі