Тағдыр – менің өмірімнің үнсіз ұстазы

«Тағдырдың жазғанын көрерсің» деген сөзді бала күнімнен жиі еститінмін. Ол кезде бұл сөздің салмағын сезінбейтінмін. Уақыт өте келе өмірдің әр белесін басып өткен сайын, осы бір қарапайым сөйлемнің ішінде тұтас бір ғұмырдың сыры жатқанын түсіндім.

Менің де өмірім даңғыл жол болған жоқ. Кейде қуанышым көл-көсір болса, кейде көңілімді мұң торлады. Армандарымның бәрі бірдей орындалмады, сенім артқан адамдарымның бәрі жанымнан табыла бермеді. Бірақ әр сүрінген сайын бір ақиқатты ұқтым: «Жығылғанға жұдырық емес, демеу керек». Ең алдымен сол демеуді өзіме өзім бере білуім керек екен.

Кейде тағдыр маған тым қатал көрінетін. Неге мен? Неге дәл осындай сынақтар? Осындай сұрақтар жанымды мазалайтын. Бірақ уақыт өте келе түсіндім: «Сабыр түбі – сары алтын.» Сабыр еткен адам ғана уақыттың шын бағасын біледі екен. Бүгін өкініш болып көрінген нәрсе, ертең өміріңдегі ең үлкен жақсылықтың бастауы болуы мүмкін.

Мен енді тағдырды қарсыласым емес, ұстазым деп қабылдаймын. Өйткені ол маған ешбір кітап үйрете алмайтын сабақтарды үйретті. Адамның байлығы дүниесінде емес, жүрегінің кеңдігінде екенін көрсетті. «Жақсының жақсылығын айт, нұры тасысын» дегендей, өмірімде жолыққан әрбір жақсы адамнан үлгі алып, әрбір қиындықтан тәжірибе жинадым.

Кейде сүрінсем де, қайта тұруға күш таптым. Өйткені «Еңбек етсең ерінбей, тояды қарның тіленбей.» Адамның бақыты дайын күйінде қолына түспейді. Ол маңдай термен, төзіммен және үмітпен келеді. Тағдыр тек жолды көрсетеді, ал сол жолмен жүру – адамның өз таңдауы.

Өткеніме қарасам, өкініштен гөрі ризашылық басым. Себебі әрбір кеткен адам мені жалғыздыққа емес, өзімді тануға жетеледі. Әрбір жоғалтқан мүмкіндігім жаңа есіктің ашылуына себеп болды. Расында да, «Бір есік жабылса, бір есік ашылады.»

Бүгінде мен тағдырдан жеңіл өмір сұрамаймын. Тек қандай сынақ келсе де, оны еңсеретін қайрат, дұрыс шешім қабылдайтын ақыл және ешқашан сөнбейтін үміт тілеймін. Өйткені адамды өмірдің дауылы емес, сол дауылға қарсы тұратын рухы өсіреді.

Мен өз тағдырыма өкпелемеймін. Себебі бүгінгі мен – кешегі қиындықтардың жеңісі. Әрбір көз жасым – жүрегімді тазартып, әрбір сүрінуім – мені биікке көтерген баспалдақ болды.

Сол себепті мен өз өміріме қарап бір ғана қорытынды жасадым: тағдыр – адамға берілген үкім емес, адам болып қалыптасуға берілген мүмкіндік. Ал сол мүмкіндікті қалай пайдаланатыным – менің қолымда.