Балалық шақтың бал дәурені

Адам өмірінде балалық шақтан қымбат кезең жоқ шығар. Ол кезде әр күн – жаңалық, әр сәт – қуаныш, әрбір қарапайым нәрсе – үлкен қызық болып көрінетін. Қазір сол күндерді еске алсам, жүрегім жылып, еріксіз сағынышқа бөленемін.

Әкемнің үлкен ағасының баласы Жеңіс екеуміз бір жылда дүниеге келгенбіз. Жасымыз қатар болғандықтан, біз тек туыс емес, жан құрдас, сырлас дос сияқты бірге өстік. Ауылға барған әр күніміз қызыққа толы өтетін. Таңнан кешке дейін бірге жүріп, ауылдың әр бұрышын аралап, талай қызықты бастан өткердік.

Жеңіс ағамның әңгімешілдігі ерекше еді. Ол түрлі оқиғаларды, ауылда болған аңыздарды, үлкендерден естіген қызықтарды айтып беретін. Кейде шын, кейде өзі ойдан қосып айтатын әңгімелеріне мен бала көңіліммен түгел сенетінмін.

Мен ол кезде аңғал, сенгіш бала едім. Жеңіс ағам бір нәрсе айтса, көзімді бақырайтып тыңдап, соған шын көңіліммен иланып қалатынмын.

Бір күні ол маған «ақ қол» туралы әңгіме айтып қорқытты. Түнде жалғыз жүрген адамға ақ қол көрінеді, терезеден біреу қолын созып тұрады деген сияқты түрлі қорқынышты әңгімелер айтты. Ауылдың түнгі тыныштығы, қараңғылық, оның сыбырлап айтқан дауысы – бәрі менің бала жүрегімді одан сайын қорқытып жіберді.

Сол түні көзім ілінбеді. Терезеге қарауға қорқамын, кішкентай ғана дыбыс естілсе де жүрегім дір ете қалады. Ақыры шыдай алмай, Жәмила апамның қасына барып жаттым. Апамның қасында ғана өзімді қауіпсіз сезіндім. Оның мейірімді жүзі, жылы сөзі мені тыныштандырды.

Бірақ Жәмила апам тек мейірімді жан емес, біздің балалық шағымыздың сәнін келтірген өнерлі адам еді.

Ол кісі үнді фильмдерін ерекше жақсы көретін. Біз ауылда жазғы кинотеатрдан көрген үнді фильмдерін үйге келген соң қайтадан ойнайтынбыз. Жәмила апам сол фильмдерді бізге спектакль қылып көрсететін. Кейіпкерлердің сөздерін жаттап алып, түрлі қимыл жасап, әндерін салып беретін.

Біз болса, қызықтап қарап, өзімізді үлкен сахнада отырғандай сезінетінбіз. Кейде өзіміз де рөлге кіріп кететінбіз. Біріміз басты кейіпкер болсақ, біріміз басқа рөлді ойнайтынбыз. Үйдің іші кішкентай театрға айналып кететін.

Балалық қиял деген қандай керемет еді...

Әжеміздің үйінде немесе өз үйімізде тағы бір ерекше іс болатын. Әр баланың атын жазып, кілем тоқитынбыз. Түрлі түсті жіптерді таңдап, әдемі өрнектер жасап, өз қолымызбен бір дүние шығаруға тырысатынбыз.

Біреудің аты жазылған кілемді көргенде ерекше қуанып қалатынбыз. Ол біз үшін жай ғана кілем емес, балалық еңбегіміздің, достығымыздың, бірге өткізген уақытымыздың белгісі еді.

Әжеміздің үйінде өткен күндер осындай қызыққа толы болатын. Бірде мал бағып кетеміз, бірде ауыл аралап жүреміз, бірде киноға барамыз, бірде үйде отырып түрлі ойын ойнаймыз. Үлкендердің тәрбиесін көріп, олардың әңгімесін тыңдап өсетінбіз.

Қазір ойласам, біз сол кезде үлкен байлықтың ішінде өмір сүрген екенбіз. Ол байлық – балалықтың тазалығы, ауылдың тыныштығы, жақын адамдардың мейірімі, бірге күлген достардың жылуы екен.

Жеңіс ағамның қорқынышты әңгімелері, Жәмила апамның үнді фильмдерін сахналауы, әжеміздің үйіндегі кілем тоқу сәттері – бәрі де менің жүрегімде сақталған алтын естеліктер.

Уақыт өте береді. Балалық шақ қайтып келмейді. Бірақ сол күндердің күлкісі, сол адамдардың мейірімі, сол ауылдың әрбір көрінісі жүректе мәңгі қалады.

Кейде адам өткен өмірін емес, сол өмірдегі өзін сағынады екен... Балалық шағындағы аңғал, бақытты, алаңсыз қалпын сағынады.