Дария жағасындағы кең шаңырақтың қызықты күндері

Балалық шақтың әрбір естелігі адамның жүрегінде ерекше орын алады. Кейде бір ғана үйді, бір ғана көшені, бір ғана кешті еске алсаң, өткен күндердің жылуы қайта сезілгендей болады. Менің сондай сағынышпен еске алатын мекенім – дария жағасында орналасқан біздің кең шаңырағымыз.

Біз қаланың сыртындағы кішкентай ауылда тұрдық. Үйіміз кең, ауламыз үлкен, ағайын-туысқа есігі әрдайым ашық, берекесі мол отбасы едік. Үйімізден қонақ үзілмейтін. Ол кезде қонақ күту – үлкен қуаныш болатын.

Аулада мал сойылып, ет асылып жататын кездер көп еді. Қазанның буы бұрқырап, жайылған дастарханның шеті көрінбейтін. Үлкендер әңгіме айтып, шай ішіп отыратын. Үйдің іші күлкіге, әңгімеге, қонақтың дауысына толып кететін.

Әкемнің қарындастарының қыздары ауылдан бізге жиі келетін. Кейбірі оқуға түсу үшін қалаға келгенде, біздің үйде айлап жататын. Кейде қонақ болып келіп, бірнеше күн емес, ұзақ уақыт бірге болатын.

Ол кезде ешкім:
— «Қашан кетеді?»
— «Неге жүр?»
— «Қалай болады?»

деп ойламайтын.

Өйткені ол заманның адамдарының көңілі кең еді. Туыс деген – өз балаңдай көретін жақын жан болатын. Біздің үйге келген қыздар да өздерін бөтен сезінбейтін, керісінше, туған үйіндей еркін жүретін.

Ал біз ол кезде кішкентай едік. Үлкен қыздардың қылықтарына қызығып қарайтынбыз. Әсіресе олардың сәнденіп, қалаға жиналғаны біз үшін үлкен қызық болатын.

Анамыздың әдемі киімдері бар еді. Әкемнің қарындастары сол киімдерді киіп, сәнденетін. Әдемі көйлектерін таңдап, айна алдында ұзақ дайындалатын. Біз кішкентай көзімізбен оларға қарап, үлкендердің өмірі қандай қызық екен деп ойлайтынбыз.

Олар қалаға кино көруге, кейде жастардың көңіл көтеретін орындарына, дискотекаларға баратын. Әдемі киініп, шаштарын сәндеп, көңілді болып шығатын. Ал біз болсақ, үйде қалып, олардың әңгімесін тыңдап, қызығып отыратынбыз.

Сол кездерде бізге бәрі ертегі сияқты көрінетін. Үлкендердің сәні, қалаға баруы, кино көруі – бәрі біз үшін ерекше дүние еді.

Біздің үйдің тағы бір ерекшелігі – адамдардың көптігі болатын. Бір бөлмеде қонақтар әңгімелесіп отырса, бір жерде балалар ойнайтын. Үйдің іші әрдайым тіршілікке толы еді.

Қазір ойласам, біздің ең үлкен байлығымыз – сол кең үй ғана емес екен. Ең үлкен байлығымыз – адамдардың бір-біріне деген мейірімі, туыстың қадірін білуі, қонақты жатсынбауы екен.

Дария жағасындағы сол үйдің әр бұрышы, ауладағы әр дыбыс, қонақтардың күлкісі, үлкендердің әңгімесі – бәрі менің жүрегімде сақталып қалды.

Кейде адам үлкен үйлерді емес, сол үйдегі үлкен жүректерді сағынады екен. Өйткені бақыт – кең сарайда емес, сол шаңырақтағы жылу мен мейірімде болады.