Өлең, жыр, ақындар

Торғай қаласы

  • 23.05.2019
  • 0
  • 0
  • 3340
Көшелер-құрғақ өзен арнасындай,
Қала едің кәрі шуда нар басындай,
Ішіне оқиғаны тиеп-сықап
Тарихтың қойып кеткен арбасындай.
Құм басып иығыңды, ер кеудемен,
Көп үйлер көк сағымда көлбеңдеген,
Қартайып, жерге шөгіп жантайысқан
Түріңді аяушы едім көргенде мен.
Даланың маңдайында жалғыз шырақ
Секілді сол дәуірде алыс, жырақ.
Атамыз Алтынсарин салған мектеп,
Қалып ед қыр басында жалғызсырап.
Торғайдың даңқы қайта ұшқан шақта,
Сарбаздай атқа қонып тұрған сапқа,
Самсапты кең сарайлар мызғымайтын
Үстіне жүз ғасырды шығарсақ та.
Қарт Торғай қалғып кетіп, қайта оянып,
Тұрғандай өзіне-өзі аң-таң қалып.
Үй ғажап, тұрмыс түзу, көше тегіс
Дәуірге риза болып жатқан халық.
Жемістен салып ерлер жеріне өрнек,
Құлпыртып, ашты бағын енді көр деп.
Жарқырап жаңа Торғай тұр мақтанып: —
Е, бәсе, еңбегім бар еді ғой! — деп.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Көктемгі көңіл әуендері

  • 0
  • 0

Оралмайтын дүниенің — аңсау бәрі,
Жанжақ түгел, дене жас, жан саудағы.
Арман-түлкі жыл сайын қайта түлеп,
Қарашаның қарына қанша аунады?!

Толық

Туған өзен жағасында тұрды ол

  • 1
  • 1

Үстінде бар солдаттың сұр плащы,
Өзіменен бірге кешкен жорық жол.
Кірпігінде жылт-жылт етіп бір тамшы,
Туған өзен жағасында тұрды ол.

Толық

Астанаға сәлем де

  • 0
  • 1

Аттанарда ауылдан
Қарап едім әжеме:
─ Қош тұр, ұлым, бар жылдам,
Астанаға сәлем де! —

Толық

Қарап көріңіз