Меллай

Ерке мінез ел бұланы "Меллайды"
Тыңдасаң сен онан халла - лелләйді.
Көз алдыңа келіп халық ән-күйі,
Жадыратып әлдилейді жан сыйы.
Жасы барсын, өнері алтын Әбенді,
Көрсең болды-ақ үдетеді дәмеңді.
Қара торғай қағып таңдай шырлайды,
Көмейінен Әбен тартып сырнайды.
Таңдандырып сағатта сан құбылып,
Қыз боп сыңсып, сәтте көзі жұмылып;
Мұңлы кемпір даусына сап жарықшақ
Қайта күліп жылаудан ел жалықса - ақ.
Кекеш шал боп кеңірдектен қылқынып,
Тентек бай боп, отбасында жұлқынып.
Алуан түрлі ел мінезін сақтаған,
Сол үшін - ақ бай, жуанға жақраған.
Әбен аты Меллай болып өзгеріп,
Еркелетіп елі үнемі сөз беріп,
Қадірлі қарт бүгін колхоз тобында,
Жастар оның сөзін тыңдап соңында.
Ауыл көркі көне өнерге шежіре,
Халық өнері өскен өрлеп кезінде,
Өз үлесі шырқайды Әбен Меллайды,
Қоңырлатып халаләйку – ли - лләйді.
Жаңа Арқада жаңа өмірге қосып үн
Меллай - Әбен, әнші, ойыншы жүр бүгін.
Жасы кәрі, жаны бала ойнаған
Неткен сері жаны ойынға тоймаған.
Әбен халық тұлғасындай өнерлі,
Мал мен бақтан артық көрген өнерді.
Ойын думан, ән мен күйді бөктеріп,
Келіп отыр көп сыр бастан өткеріп.
Қарт ойыншы көңіл-күйі елінің
Қазынасын ақтарысып жерінің,
"Желігімді жетпіс менің баспайды", -
Деп Меллайға Әбен шырқап тастайды.

1957