Жапырақ-ғұмыр
- 0
- 0
Сарғайған бақта өзгерген мүлдем реңі,
Жапырақ бірде жылайды, бірде күледі.
Онсыз да оның бір сәттік келте ғұмырын,
Зулаған мынау қатыгез күн кеміреді.
Сарғайған бақта өзгерген мүлдем реңі,
Жапырақ бірде жылайды, бірде күледі.
Онсыз да оның бір сәттік келте ғұмырын,
Зулаған мынау қатыгез күн кеміреді.
Жаратқаннан жетті жарлық,
Аласарды биігім.
Өзіңменен кетті барлық,
Әлемдегі мейірім.
Уа, Келменбет, дүр баба!
Таңдай қаққан талайлар,
Тау болмысты тұлғаңа.
Қорған болар жұртына,
Замир
Бұл өлең — қазақ поэзиясындағы терең эмоция мен шынайы сезімді айшықтап жеткізген әдемі лирикалық шығарма. Оның әр жолы жүректен шыққан сезімдер, табиғат пен адам тағдырының байланысы арқылы оқырманның ішкі дүниесіне әсер етеді. Өлеңнің қазақ поэзиясындағы маңызы — сөздің мәні мен дыбысының үйлесімі арқылы бұл жанрдың көркемдік ерекшелігін көрсетеді.