Ауылға барсам – Байбота Қошым-Ноғай

Ауылға барсам,
сыбырлап тұратын-ды айқын
жалғыз жиденiң құстаңдай жапырақтары.
Шаршатпай,
жүдә, тынбайтын
аңызақ соғып тұр ма екен атырапқа әлi…
Жо-жо-жоқ!
Қыс келер ендi,
бiте көбелек ойнатып басына шыңдар.
Желдер-ай!
Желдер,
қалдырмай кiшкене белгi,
қай жаққа асығасыңдар?
…Ысқырып желдер,
бiр әндi салады мұңды,
сағыныш селi кеудемнен ақтарылмай ма?!.
Түсiрер еске бейкүнә балалығымды
қулар-ай,
хаттарың қайда?!.
Хаттардан қанша қайран бар бiрақ адамға?!
Шiркiн-ай,
не бар Қаратау бөктерiне тең?!.
Жылына бiр-ақ барамын.
Сiрә, маған да
батасын берген мәрт шалдар өкпелi ме екен?!.