Қарғам менiң, қараңғы түн жамылып – Байбота Қошым-Ноғай

Қарғам менiң, қараңғы түн жамылып,
мен саған сырымды ақтардым,
дүрсiлiнен жүректiң мың жаңылып,
жырладым мұңын бақтардың.
Кейде қырға iңiрде жалғыз бардым,
сыңсытып сыбызғы дауысын.
Бозбала боп, көзiнен бал қыздардың
бiр кезде шық үздiм-ау шын.
Шу асаудай көрмеген бұғалық сап
бұла қыз бұлғақтайтын-ды;
қайтқанымша кей құрбым шығарып сап,
бетiмнен бiр қақпайтын-ды.
Шаттығына сан қыздың барам ендi,
ұмыт боп тойында қайғым…
Қарғам менiң, ал сенсiз бар әлемдi
ешқашан мойындамаймын!..