Төр – Ақылбек Шаяхмет

Ат жалын тартып мінер халге жеттім,
Аяқ сап үзеңгіге, ерге жеттім.
Ерім деп еркелетер елге кеппін,
Алпыстай асуды асып, төрге кеппін.

Біреулер отырса да бұзып-жарып,
Төр деген орын емес қызығарлық.
Кісінің төрде отырған көп алдында
Көрініп тұрады екен ізі барлық.

Көз сүзіп отырғандар босағада,
Төр қашан босайды деп тоса ала ма?!
Төр деген биік тұрған төбе-сынды,
Меніңше, бар кілтипан осы арада.

Жібермей жақсы деген адамды алға,
Төбеге ұмтылады жамандар да.
Жарбиып жапалақтар жарға қонса,
Томағаң алынбаса, амал бар ма?!

Жаманның аяқ асты жанса бағы,
Төменде жүргендерді қор санады.
Отырса төрге шығып төре болып,
Сөйлейді аузы қисық болса-дағы.

Жараған қазағымның әжетіне,
Таласқан пысығы да, өжеті де,
Төр деген жер емес пе көрге жақын,
Төрге көп қызығудың қажеті не?!