Ақын
- 1
- 4
Ақынның нәзік жүрегі
самалдан тоңар гүл еді.
Халқының махаббатымен
ақсұңқар құстай түледі,
Кестелеп көкірегімнен шырайлы өлең,
сырласып жүрмеймін бе Күн, Айменен.
Қазақтың бар салмағы маған ғана
түскендей болып неге жылай берем?
Таңғұт жау тиді айлалы,
қатұнсін тісін қайрады,
жайратпай жауын таймады,
бауыздап жанын қинады.
Тулеутаева арайлым
Оте жаксы манерлеп окудан жарыс еды бырыншы орын алам буйртса
Ақниет Сүлеимен
Өте іскерлік өлең екен