Көлеңке – Дәулетбек Байтұрсынұлы

Көп адам көлеңке де күн кешеді,
Дақпыртпен босқа алданып жүр кешегі.
Тығылған көкесіне, апасына,
Өзінше жадында бар «жынды» есебі...

Амалын түгелдейді алдындағы,
Тіршілік дүние мен малдың қамы.
Тікпейді басын байлап тәуекелге,-
Жанына егілмеген ардың дәні...

Өзінше ой түймейді, шешім етіп,
Ерініп... есінейді есі кетіп.
Несіне жан қинайды жақтасы бар,-
Өткізген қателігін өшіретін.

Көп адам көлеңке де күйбеңдейді,
Масқара масылдықтан именбейді.
Тәуелсіз өмір сүріп, тас жұтпайды,-
ақылдың айтқанынан үйренбейді.

Үйінде ұйыр болған ықтасынға,
Адамға жүрегі бар ұқсасын ба?
Намыстың белгісі жоқ іліп алар,-
Бор кемік, боз өкпенің нұсқасын да...