Бойыма сыймай барады тасқыным-күшім

Бойыма сыймай барады тасқыным-күшім,
Қайтардым талай жерлерде бақсының мысын.
Мендегі қайрат мерт қылар, болмаса өзі
Бір жерден жарып шығады, тақсырым, түсін.
Үйге де сыймай, түзде де аласұрамын,
Бір нәрсе істеп кетсем де жақсылық үшін.
Білмеймін қалай жанымның самалдайтынын,
Тірліктен өтер бұл пенде ала алмай тыным.
Кетсем бе екен ілесіп диуаналарға
Өмірде түгі жоқ тағы алаңдайтұғын.
...Жүрегім аунап кеудемді тепкілеп жатыр,
Жыртығына көңілдің бола алмай тығын.
Түсінем маған бір нәрсе керек екенін,
Момының едім ұсынған төреге төрін.
Майда-шүйде бірдеңе болып барады
Ертелі-кеш шимайлап өлең етерім.
Қосылсам күнә болады-ау ішкіштерге бір.
Дәл менің сонда, Құдай-ау, немене теңім?!
Барсам ба екен қатынға қойыны жұмақ,
Қалар да бәлкім оларға ойыным ұнап.
Шарапқа толы кесені малданып алып
Шағынсын бір сәт шырқырап ой – ұлым жылап.
Тойынып көңіл, тағдырым, тұрар ма екен
Түсті деп сонау алысқа сойылың құлап.
Бойыма сыймай барады тасқыным-күшім,
Көре алмай мына өмірден жақсының түсін.
Қиратып быт-шыт санамды торлаған ойды,
Сөйлейін енді, медет бер, ақ шыным үшін.
Әйел мен шарап тозаққа бастайтын еді
Болсыншы менің пендеге жақсы ырым – ісім!