Бір басымның мұңы емес торығарым

Бір басымның мұңы емес торығарым,
елдің қамы еді ғой қорымағым,
жамау болсам деуші едім жыртығына
жөні мәлім жұртымның, соры қалың.
Құрбан етіп жолына ұятты ардың,
халқым деумен қар кешкен сияқтандым,
қаламын деп астында кім ойлаған
қарадүлей, көрсоқыр тұяқтардың.
Қарадүлей,
тыңдасын,
тұяқ кімді, —
басымды бір көтертпей ұят қылды,
қанша мазақ етерін білмейді ешкім,
барша қазақ намысы сияқты ұлды!
Қарадүлей астында бүгілем бе,
үгілем бе біржола,
түңілем бе,
қорғай алмай отырып өз басымды,
қайтіп қорған болмақпын мұғым елге!

---