Сазына сағыныштың сый көңiлмен – Исраил Сапарбай

Сазына сағыныштың сый көңiлмен
Қараймын айлы түнге əйнегiмнен.
Хабары бiр қаралық, қарағым-ай,
Қайтасың қаз-тырнаның қай легiмен?
Селт еткiр, сен не дейсiң, балшы Қайың?
Шыдайын,
«Шыда» десең, сəл шыдайын.
Қара бұлт, қайдан келiп жай ойнаттың,
Арқамды осып өткен қамшыдайын?
Ай қайда?
Жасырған ба жүзiн бұлт,
Керуенiн жүк тайлаған тiзiлдiрiп?
Айрылған Мəжнүн басым Лəйлiсiнен
Сұраймын сенi кiмнен үзiр қылып?
Баз кештiң бақилыққа, бəлкiм, менен,
«Сары ағаш сазға бiткен...» салтыңменен?
...Таң атып келе жатыр,
Тағы бiр таң –
Аптаған көкжиектi алтынменен.