Тіршілік

Күнмен бірге көз ашады мың-сан гүл.
Мəңгіліктен,
Жаңғырықтан тымсал бұл!
Қаңсып қалған тамырыма қан жүріп,
Жұлынымнан,
Жұмырымнан жұмсардым!
Гүлге қолын ұмсынады бөбек те,
Көрсеқызар Көбелек те желөкпе.
Көкнəр егіп неғыласың көне етке?
Өбектесең,
Тіршілікті өбекте!