Ғибрат үшін айтамын – Тұрсынхан Әбдірахманова

Жалғыз қалсам,
Абайды алам үлгіге,
Қазақ үшін одан өткен бұлды не!
Ол данышпан болғаны үшін көре алмай
Дұшпандары сырт айналды тынды не?
Ұяластар мені жалғыз қалдырып,
Соғып көрмек жанды жерден талдырып.
Көптікті айтсаң, ешкі егіз, ит сегіз.
Ұтқан кім бар қамалды оған алдырып.
Менің балам бар қазақтың баласы.
Ақылсыздың оны ұғарлық санасы
Жоқ қой...жаман тұрады ылғи табашы
Мін іздеуге ғана келіп шамасы.
Халқым барда жалғыз әсте қалмаймын.
Ұққанға мен мыңға татыр нардаймын.
Білсеңдер мен иілмес еменмін,
Сынармын, тек жалғызбын деп бармаймын.
Қиналғанда, көмек керек кезімде,
Аймағымнан қуат алам төзімге.
Биік туған аласармай өтеді,
От сөнсе де шок қалады сезімде.
О, оқушы, сөз саптауын байқағын,
Бастан кешкен кім бар ылғи май таңын.
Ащы, тәтті өмір сүріп жатқанға,
Ойланар деп ғибрат үшін айтамын.
Сұлулық, сымбат көруге ғана
Тымық теңіздің беті тәрізді.
Тереңде тұйық ақыл мен сана
Әйгілейтұғын өмірге әр ізді.