Бұлбұл құс – Иоганн Вольфганг фон Гёте

Не бар онда? Не деген жұмбақ самал?
Шығыстың жолдаған сәлемі емес пе екен,
Ойда жоқтан жаңа леп келіп есіп,
Менің қайғы-мұңымды емдеп жазар ма екен?
Шалшық көлшіктердің үстінде ойнақтап,
Шаңғыта, бұтақтарды сылдыр қағып,
Топ болып ұшқан шыбын-шіркей,
Қуады қызғылт күркеге.
Жағалаудың сазды салқын самалы,
Бетке жағымды ұрып тұр,
Төбелі жерде жайқала өскен жүзімдер,
Күннің ыстық нұрын сүйіп тұр.
Жүздеген сүйікті есімдермен, досыммен бірге
Мұң-қайғыға батырып жіберген.
Далада қараңғы, кештерді түсіріп,
Ал мені тек еркелетумен.
Алға бас, енді, ақжүрек,
Барша жанды, сені күткен, қуантқын!
Қуанышым қойныма симай,
Дастарханды дархан қалама барам.
Бар махаббаттар таңғажайып,
Жаңарту, жасарту –
Бұл біздің еріндердің қосылғаны,
Біздердің ойымыздың бір болғаны.

1815