Өлең, жыр, ақындар

Жылаудан жұбаныш

  • 07.09.2021
  • 0
  • 0
  • 454
(1803)

Соншама неге мұңайдың?
Жүр ғой жұрт көңілді;
Жылаған, досым, түрің бар,
Көзіңнен көрінді.
«Мұңайсам,— жүрек жаралы,
Жалт беріп жар тайды;
Жыласам... көздің жасынан
Зар-қайғым тарқайды.
Жанашыр жақсы досың көп,
Олардан жасқанба;
Айрылсаң қымбат асылдан,
Сырыңды аш бар да.
«Бақтияр пенде ұғар ма
Мен бейбақ ұққанды?
Айтайын... о жоқ! Айтпаймын,
Жанда тек дық қалды».
Жасыма, қайта жайнай түс,
Қартпысың қаусаған?!
Іздей бер, досым. табарсың
Жоғыңды аңсаған.
«Табарсың деген оңай сөз,—
Жылаумен өтермін;
Көктегі жырақ жұлдызға
Мен қалай жетермін!»
Қайтесің алыс жұлдызды?
Көкке ол жарасқан.
Жар сүйіп жерде күндіз-ақ,
Аспанда адаспа.
«Өзім де күндіз көз жазбай,
Құмартам қияннан.
Ал түнде... түнде зар жылап,
Көз жасын тыя алман».



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Арфист. Мұң-қайғы

  • 0
  • 0

Жалғыз жанның жұлдызы да өзгеше жарық жанар.
Бар жандар да өмірді жақсы көрері хақ,
Жамандармен жақындасу кімге керек?
Бар ауыр азапты маған қалдырыңдар.

Толық

Жалғыз және барлығы

  • 0
  • 0

Қоштасып өзімен-өзі мәңгілік,
Тиместен залалы ешкімге де –
Шексіз дүниеге кетті еріп.
Адамзатқа беріп ақыл-ойды,

Толық

Фауст

  • 0
  • 0

Жарқ еттің ғой алдымнан бұлдыр елес,
Мазалаған талайдан бір бұл емес.
Шеңгеліне шабыттың аламын ба?
Әлде тағы айрылып қаламын ба?

Толық

Қарап көріңіз