Хатем:

(1815)

Ұрлық тумас себептен,
Ұры ғой себеп өзі де.
Ұрлап алды жүректен,
Ләззәтімді сезді де.
Саған менің періштем,
Берді ғой сол олжасын.
Құлыңмын сенің қазір мен,
Мүсәпір енді болғайсың.
Мөлдір қара көзіңнен
Ыстық бір іңкәр сезілді.
Бақыт қой сол сезілген;
Үмітім сол қазіргі.