Өтеміз бе – Мағиза Құнапияқызы

Жүрегімнің қамалына қамалып,
Кеткен жан ең тұла бойға таралып.
Не марқадам табарыңды білмедім,
Менің жұмбақ әлемімнен жоғалып.

Күй кешемін кейде жандай әңгүдік,
Таныс әуен құлағымда жаңғырып.
Кімнің кегін алып бердің білмеймін,
Менің нәзік көңілімді қалдырып.

Таудағы біз күнгей менен теріскей,
Екі жаққа бағыт алған өрістей.
Қасарысып жүріп ақыр болдық біз,
Екі бақта мәуелеген жемістей.

Сырымызды айтар кезде шектеліп,
Түсініксіз күйді бастан өткеріп.
Екі айланым сөзге келмей шамданып,
Өтеміз бе мына өмірден кектеніп?…