Жаңбыр кештім – Мағиза Құнапияқызы

Сол бір оттың сен де көрдің аптабын,
Жанған отты жан сарайға сақтадың,
Неге маған кінәні үйіп төкпедің,
Неге сеннен тарыдай мін таппадым?

Жаңбыр кештім.
Шыға алмадың шатыр ап,
Сені күттім жан секілді ем ақымақ.
Күзгі бақтың жұрт жинады жемісін,
Екеумізге бұйырғаны жапырақ.

Селт еткізбей ішіп-жеген көздер түк,
(Оларға да айтылды сан сөздер тік)
Назарыңды сен бұрғанда басқаға,
Әуенімді мен де айттым өзгертіп.

Басқа таудың ұнатқанда баласын,
Басқа жаққа қағылғанда қанатым.
Сезіп тұрып, сезбгендей тіл қатып,
Естіп тұрып естімеген боласың.

Қоштасып ем.
Білсем дедің себебін,
Менде қалып қояд дедім неге мұң.
Онсыз дағы жырақта едің неге олай,
Айтқанымды түсіне алмай келемін.

Өзің жаққа бастамайды жол кілең,
Амалсыздан көкжиекке телмірем.
Сол сезімді суытар сөз естуге,
Не істесем болар екен енді мен!