Киіз үй – Қуат Адис

Атам жайды керегесін,
Шаңырағын көтерді әкем.
Болмаса да терезесі,
Бұл үй маған бөтен бе екен?!

Қойған былтыр буып бәрін,
Шешті әжеміз теңнің жібін.
Шанышты апам уықтарын,
Айналғандай жер кіндігін.

Ағамды да білдік, күшті,
Жапты үзігін, туырлығын.
Төбесіне түндік түсті,
Төгу үшін Күнім нұрын.

Сәнге алатын гүлден де үлгі,
Аттамайды дәстүрді ауыл.
Үйдің ішін түрлендірді,
Жеңгем ұстап басқұр-бауын.

Шаршаса да жүр көмекте,
Інім маған ере шыдап.
Үй тұрғыздық бір мезетте,
Балғасыз-ақ, шегесіз-ақ.