Өлең, жыр, ақындар

Ілияс

  • 18.09.2021
  • 0
  • 0
  • 651
Өлең-жыры жалын оттай лаулаған,
Сөз дегенде ағын судай саулаған.
Әттең, әттең Ілиястың тағдыры
Өзі жазған Құлагерден аумаған.
Ел-жұртым деп өртенгенде өзегі,
Зар-мұңына жаның қалай төзеді!
Суландырған бүкіл қазақ даласын
Жетісудың сегізінші өзені.
Қосақ ара тон ішінде бір кетпей,
Мінезімен бұра тартқан бір беткей.
Өле-өлгенше тұла бойда ұстады
Өлең-жырдың көк жейдесін кірлетпей.
Бар болған соң Бейімбеті, Сәкені,
Сезілмеген қорқынышы – қатері.
Бір-ақ күнде құлайды деп кім білген
Өлең-жырдың үш бөлмелі пәтері.
Ақындарды көрген соң ба, кейін көп,
Осы жұртта жыр сыйлайтын пейіл жоқ.
«Құлагерін» оқығанда Ілияс,
«Мен өлеңді қойдым!» – депті Бейімбет.
Біткенінше бойындағы әл-қуат,
Жолда қалып барлық тұлпар, барлық ат.
Өлең-жырдың үзіп кетіп кермесін,
Ағып бір-ақ өте шыққан Арғымақ!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Нағыз ақын

  • 0
  • 0

Құдай – жалғыз!
Сонан соң Абай – жалғыз!
Абай жалғыз болған соң абайлармыз.
Алдымызда асу бар,

Толық

Сені ойласам

  • 0
  • 0

Сені ойласам,
Еріксіз елегізіп,
Жүрек тулап, бой қунап, дене қызып,
Айдын шалқар төсінде

Толық

Қанатты қазына

  • 0
  • 0

Қала бұл кең даладан кен іздеген.
Қала бұл байлығы тең теңізбенен.
Бір кезде жүрген жерде өгізбенен,
Зулайды сансыз состав поезбенен.

Толық

Қарап көріңіз

Басқа да жазбалар