Өлең, жыр, ақындар

Бір танысқа

  • 22.09.2021
  • 0
  • 0
  • 791
Шыныменен сен мені білесің бе, ей?!
Білетіндей
Көлгірсіп күлесің ғой.
Менің жаным – ақ таудың ақ бұлағы,
Сенің көңілің – кір-қоқыс күресіндей.
Жалпақтаған боласың жақын жанша,
Көңілімнің қымызын сапырғанша.
Қара тастай кеудеңді аспанға атар
Дауыл бұғып жанымда жатыр қанша.
Ақ көбік боп жүресің алып қашып,
Көрінген боп өзіңше халыққа ашық.
Сыр ашпақ боп сықсиып сығалайсың,
Жымсып келіп, жасырын жабықты ашып.
Сөз қозғайсың ділмәрсіп кешегіден,
Су шығарып тарихтың төсегінен.
Бүгіннің де бұйдасын кері тартып,
Әуресің пенделік есебімен.
Мен тағы боп ойнадым сұр шағылда,
Сен жатқанда көгеннің бұршағында.
Мен келемін тау жаққа тура тартып,
Сен келесің мәз болып құр сағымға.
Жарқыным-ау, шынымен не білесің?
Көрінгенге итініп, емінесің.
Енді ежіктеп жүрсің сен
Әлдеқашан мен оқыған өмірдің емлесін...

1977



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Бала едім...

  • 0
  • 0

Бала едім кеше ғана сасыр мінген,
Жосылтып жалаңаяқ жасыл қырмен.
Жігіттік жайлауында енді, міне,
Оңаша отау тігіп жатырмын мен.

Толық

Кіре алмай дулы ортаға

  • 0
  • 0

Кіре алмай дулы ортаға,
Жүрегім лүп-лүп... бөгелдім.
Сөзімді орап торқаға,
Тойына келдім өлеңнің.

Толық

Серкенің соңына ермей

  • 0
  • 0

Қызырдың рас болса дарығаны,
Қызыл тіл сөзден несін тарығады?
Қарасаң замандарға көз жіберіп,
Ақынның некен­саяқ жарығаны.

Толық

Қарап көріңіз