Алатаумен сырласу

С. Сейфуллин ұсталарының алдында Алатауға дүрбімен қарап, көп тұрыпты...

Ойыма қайдан түсті бұл бір өлең,
Семсердей өзегімді тілгілеген.
Алатау, есіңде ме, тұрыпты ақын
Соңғы рет саған қарап дүрбіменен.
Ол күндер қайтып келмес бізге бөтен,
Барлық сыр таусылар ма тізбелесем?
Қатпарлы қожыр-қожыр қойнауыңнан
Жанары сонда нені іздеді екен?
Ұстатпай аласұрған арман ұшы,
Болдың ба бір-ақ сәттік алданышы?
Саулатып қанатынан қара нөсер,
Бұлт болып келді ме әлде аунағысы?
Ғайыптан ғажайып бір құсқа айналып,
Қалды екен сол мезетте ұшпай нағып?
Кенеттен көкке атылып кетсе нетті,
Жалынан найзағайдың ұстай қалып.
Бұлқына теуіп шығып тереңдегі от,
Күтті ме сенен қуат,
Сенен медет?
Тұрды ма шарықтаған шың басынан
Үміттің ұлар құсын көрем бе деп?!.
Шынымен салдың екен нені есіне,
Мұнартып, мұңайттың ба елесіңе?
Шыққысы келді ме әлде бір-ақ ырғып
Дүрліккен дүниенің төбесіне?..
Өмірден келмей әсте түңілгісі,
Келді ме тереңірек үңілгісі?
Жалт етіп жықпылыңнан көрінді ме
Бір сәтке елес беріп бүгінгісі?
Телміріп тасыңдағы іздеріне,
Жоқ, әлде жастық шағын іздеді ме?
Тіс жармай, томсырайып қалып едің,
Мелшие қарап тұрсың бізге, міне...
Несіне күмілжисің, сөйле бүгін,
Табиғат төкпей ме екен кейде мұңын?
Анау бұлт желбіреген өзі емес пе
Ақынның аппақ сүттей көйлегінің?!.

1980