Өлең, жыр, ақындар

Өмірімнің өзі өлең

  • 02.11.2021
  • 0
  • 0
  • 979
Жалғызбын ата­анадан,
Балалық өтті жаутаңкөз.
Лүпілін үнсіз санаған,
Жыр болды жүрек айтқан сөз.
Ақындық ерте ерсе де,
Кеншілік төрін жолдапты.
Соғыста елім жеңсе де,
Ауылдың халі ойлантты.
Ауырлау жүктен қашпадым,
Аңғарған адам байқасын.
Нүкісте жүріп бастадым
Аралдың ащы айқасын.
Әлдекім сенбес бір көрген,
Аз емес әлі татарым.
Өлеңнің бәрін мұң берген,
Көрсе де озық қатарым.
Қамы емес қара басымның,
Қам көңіл кейде айтарым.
Менің мұңым – асыл мұң,
Абайлап, досым, байқағын.
Шыққандай ашық алаңға,
Сырымды ұқсаң сезер ең.
Біле де білген адамға,
Мен шеккен өмір – өзі өлең.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Бір адамды алдарсың

  • 0
  • 0

Бір адамды алдарсың,
Ондайды кім аңғарсын?
Көпті алдауға жаттықсаң,
Кәкімбек Салықов

Толық

Шөберемді «Бәйтерекке» апардым

  • 0
  • 0

Мен де биыл үлкен ата атандым,
Бірі болдым өркені өскен қатардың.
Жетпіс беске келген шақта бұйырып,
Шөберемнің қолынан су тата алдым.

Толық

Өмір жолым – менің үлкен байлығым

  • 0
  • 0

Өмір жолым – менің үлкен байлығым,
Көз ашқалы көкіректі жарды мұң.
Күлкім кейде көрінеді өзіме
Жыртығындай шапанының жарлының.

Толық

Қарап көріңіз