О, көктем, келдім саған барымды алып

О, көктем, келдім саған барымды алып,
Өзің біл, өте шықсаң сағымданып.
Үміттің жиырма бесте жансам деген,
Отыз бес, бересің бе шамын жағып?
Кетпейтін қайда жүрсем ырғағы естен,
Отыз бес, қоңыр жел ме ең қырдан ескен.
Өрінен өткен күннің қол бұлғайды,
Қия алмай жастық шағын бір нәресте4.
Қайнаған ішім теңіз, үстім көбік
Уақыттың кірпігінен түстім бе еріп.
Бір сезім бір өмірге қанат жайды,
Көгінде көңілдердің ұшқым келіп.
Өмірдің қоңыраулатып отыз көшін,
Жылдарым жырларымнан от үзбесін.
Жұртыңа тастап мені барасың-ау,
Көктемім – құс қанатты отыз бесім.
Ей, күнім, бұр бетіңді, бір қарайын,
Көзіңпен тамшы болып сырғанайын.
Ыстық, кең туған елдің құшағында
Мәңгілік нәрестең боп іңгалайын.