Жаулап алып, бар ақыл, бар сананы

Жаулап алып, бар ақыл, бар сананы,
Ағыстарға арманым қарсы ағады.
Толқып аққан уақыттың мінбесінен,
«Әділет» деп аярлық жар салады.
Ойларының орманын селдіретіп,
Менменсіген талайлар келді, кетіп.
Бұл өмірге бір өзі жаралғандай,
Үстемдіктің ақ туын желбіретіп.
Сезіктеніп, сондайдан сақтанамын,
Қайшылықтың отына қақтап арын.
Тұғырда бір тұрғандай көрінеді,
Ажыратып арасын ақ, қараның.
Шабыттансам, шертемін бабаға сыр,
Су бетінде сәулелер салады асыр.
Шындық күткен түнгі әлсіз жұлдыздардай
Жаудырайды қорғансыз бала ғасыр.
Ұшсам, дейді жаным құс, түрме тәнім,
Теңіз ойға бір шығып, бір батамын.
Аспаныңа арманшыл ғашық болып,
Келер ұрпақ, мен саған тіл қатамын.

---