Өлең, жыр, ақындар

Қабағын өмір түйеді көп

  • 07.11.2021
  • 0
  • 0
  • 556
Қабағын өмір түйеді көп,
Дегендей-ақ кім күшті екен.
Өсектейді ол, «сүйеді» деп,
Сүю, сонша қылмыс па екен?.
Жаным нәзік, тілегі көп,
Сезімге еріп, алдана ма?
«Жылап, неге күледі» деп,
Жазалайтын заң бола ма?.
Қаяу алмай ақ көңілге,
Қиялдаймын қия қонсаң.
Қас-қағымдай сәттеріңе,
Арманым не, ие болсам.
Сағынышым, сөніп қалма,
Арман солай, шөлдетеді.
Қосылмай-ақ жолыққанда,
Сүйсең солай, сол жетеді.
Көрген түстей ол да өтеді...
Мені өзгеге ұқсатпағын,
Өртемесін у ішімді.
Құдай кешсін, құшақтағын,
Қыннан суырып қылышыңды.
Аш, тарылған тынысымды.
Қоңыр тауға қоңыр күймен кім келді,
Келгеніме болар осы жыр белгі.
Саған деген қызыл өрттей сезімім,
Қызыл итпен бірге өлді.
Өлгендерге жүрмейді ешбір билігің,
Үнсіз бәрін жіберген соң жер теңеп.
Сол қызыл ит...
бұлғаңдатып құйрығын,
Енді алдымнан шыға қоймас еркелеп.
Ит жүрегін жырлады ғой сан ақын,
Күзет қойып күндіз демей, түн демей.
Сол итке ұқсап, үрмей қарсы алатын,
Нені айтайын, мен өзіңе үндемей?...



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Ескі досым, көрмесең көрме мені

  • 0
  • 0

Ескі досым, көрмесең көрме мені,
Көп нәрсеге бұл көңіл көнген еді.
Осып түсер бетіңе бір сөз айтсам,
Қыршаңқы аттай туларсың кермедегі.

Толық

Құлан қуғандай соңыңнан

  • 0
  • 0

Құлан қуғандай соңыңнан,
Шапқылай берер «жынды» емен.
Ұстама менің қолымнан,
Көрсем де сені үндемен.

Толық

Мазасызбын... Ұрады басым дабыл

  • 0
  • 0

Мазасызбын... Ұрады басым дабыл,
Көз жасыңды дегендей жасырма, гүл.
Өмір сүрдім деп, сірә, өкінбеспін,
Мейірімге тапшылау ғасырда бұл.

Толық