Аялдамадағы ой – Қанипа Бұғыбаева

Өтті уақыт, автобус тез келмеді,
Тез келмеді, тыныштық өзгермеді.
Бөлектеніп біреулер сыбырласар,
Еске түсіп кеткендей көз көргені...
Өтті уақыт, ешкімге қарамастан,
Өмір деген құралып жаңа дастан.
Әр жерден кеп бір жерге шоғырланды,
Үлкен-кіші барлығы араласқан.
Әкесі мен біреудің анасы бар,
Мен білмейтін ал мынау «дана» шығар.
Сұлу да тұр, көруге көз таңдаған,
Жетелеген біреудің баласы бар.
Қызық болды керемет бүгін анық,
(Қайран «Волга-ай!» ызғытар мініп алып.)
Дегенімше, сарғайтқан топ халықты,
Тоқтады бір автобус ыңыранып...
Кеуделердің кеуделер буын басып,
Озбырлыққа сол сәтте жүгінді ашық.
Ұят қалды... есікке лап қойысты,
Бір-біріне жол бермей, шуылдасып.
Шыққан жері осы екен тұңғыш тілім,
Мен біреуге сол үшін «қылмыстымын».
Автобусқа әйтеуір мініп кетті,
Көп әлсіз арқасында бір күштінің...
Сұрағымен жанымды қинайды әр күн,
Ақ көңілді армансыз шимайлар мұң.
Пенделіктің бір ғана кесірінен,
Сияр жерге мен солай симай қалдым.
Сиямын мен, жетеді мына ғалам,
Жылап өлмес, туғанмен жылап адам.
Байқұстар деп жолымды кескен менің,
Өзімді емес, өзгені кінәлағам.
Тарлық етпес кең далам өміріме,
Сыймасам да біреудің көңіліне.
Уақыттай сусылдар, қанаты бар,
Сыйсам болды арманның көлігіне.
Өмірдің бір, көктем мен күзі маған,
Күн көзінен жаныма қызу алам.
Сарадан соң көрген бір сәулесіндей
Жетісудың арманшыл қызы болам...
Даңқымды ешкім даңқымен асырмасын,
Асырмасын, замандас ғасырласым.
Таласпай-ақ мінетін ұлы жолдан –
Әділеттің күтем мен машинасын!..