Еңкіш емес, емендей түзу едің

Еңкіш емес, емендей түзу едің,
Байқамадым, қонғанын жүзіңе мұң.
Құдіреттім-ау, бұл күнде өзің тұрмақ,
Басып кеткен тең келер ізіңе кім?!
Ұқсаушы едің мен үшін таңға жарық,
Қайратымды беруші ең тауға жанып.
Көбелектей отқа өш, қыз біткенді,
Түр-тұлғаңмен тұрушы ең жаулап алып.
Тәкаппар ең, басқа енді не демекпін,
Дауысыңа алыстан елең еттім.
Жарығыңа жақындап, бір едім мен –
Қос қанатын күйдірген көбелектің…
Сөзім – ерке, сезім – мас, өзім жаспын,
Сұлулық боп дүниеге көзімді аштың.
Ғашық болып мен саған, ауырған ем,
Сол аурудан енді ешбір жазылмаспын…