Сыр – Қанипа Бұғыбаева

Шуылдап көңілімде жасыл орман,
Кеудемді мекен еткен асыл арман.
Қалдым ба жасанам деп сәл кешігіп,
Жүрсің бе жігіт болып тосып алдан.
Білмеймін, сәтті айтқан бір әнбісің,
Ән болсаң шырқап талай жұбанды ішім.
Арман болып көрінген аласаға
Асқар шыңды айналған қыранбысың!
Мұраға қалған сөз бе ең аталардан,
Ұрпақтарға ақ тілек батаны алған.
Кім білсін, содан шығар жүрміз бүгін,
Жетпегеннің бәрін де атап арман.
От беріп, жігер құйып бар көңілге,
Ей, арман қиялдармен самға бірге.
Кеудемді өрге сүйрер сен болмасаң,
Құлшынбас ем келетін алғы өмірге.
Ұнамай жүр бір айтқан ән кешегі,
Үмітім өшсе менің мәңгі өшеді.
Қолдағы бір тостаған қымыз болсаң,
Төгіп алған шығармын әлде сені...
Осынау өзімдегі жоқ көрікпен,
Білмеймін, кей сұлуға кектеніп пе ем.
Үркітіп әлде содан алдым ба екем,
Бір арманды бастағы көп көріп мен.
Келсең бауырым, өмірден кет өкінбей,
Қуанышын бөктеріп өтер күндей.
Арманына жеткендер бір-ақ сәтте
Бақытынан жарылып кететіндей...