«Әділдік арнасы» пәлсапалық өлең – Алтынай Алиева

«Әділдік арнасы» пәлсапалық өлең

Әрі кеткен әділдікке, Жабықтым...
Бұғауынан шыға алам ба қалыптың?
Кейде аспанға айқайлағым келеді
Санамдағы сансыз ойлар!
Шаршатады, себебі.
Тәтті қиял! Асқақ арман!
Тізбегіне тіршіліктің сынатпай,
Өткеліне өмірімнің құлатпай,
Құс қанаты демегендей денемді,
Биіктерге ұмтылдырып самғаттың....
Ал, ақиқат! жаның - мұң
Айқайласаң - түсінер ек,
Трагедиясын - жаныңның.
Аузы мұрны тұмшаланған мүгедек...
Тасқа біткен раушан қалай гүлдемек.
Шындық – семсер,
Ақиқат - мұз, Жылыны іздемейді.
Жазықсыздың зауалын күз демейді.
Құмырсқадай тырмысқан жәндіктерді,
Қара дауыл бір пәсте ұшырады.
Ал билік! Бұл күш!
Байлыққа да көп адам қызығады,
Арнасы әділдіктің теріс ақса!
Бағыты арықтардың, бұзылады...
#Жүректегіжазбалар Алтынай Алиева