Еділдің жағасында

Еділдің екі айрылар енді тұсы –
Көп тұрған Астарханда шенді кісі
Жұмабай кластасым. Жағалауда
қарық боп суретке келдік түсіп...
Кетеді екі айрылып – Шарон, Қиғаш
Балалық шағын ешкім оңай қимас,
Шұрқырап көрістік те күні бойы
Талай сыр ақтарылды жүрген жинап.
Еділден екі өзен басын алса,
Екі жеңді жатқандай кеуде жалғап!
Қиғаштың жағасында туып-өскен
Адамда болушы ма еді өзге арман!
Кеңдікпен, кемерлікпен тудым бірге,
Молшылық әуелден-ақ қанға сіңген.
Тебіренсем, дариядай толқимын да,
Әкетем аспанды да бірге тербеп.
Жан-жары Жұмабайдың Хазила қыз
Бойында тәрбиенің жібек тіні.
Бұл өмір жарастықты үлгі етуге,
Жұптаған сұлулық пен жүректіні!