Күнмен таласпа

Қара тасқа таңбаланып қашалған,
Айдан анық ақиқат бар Алашта.
«Дөңгеленіп Күн батқанда – деді анам, –
Ұйықтама, күрең Күнмен таласпа!».

Ай-апамның бейне күміс шарасы,
Мақпал түнде жұлдыздары нақ ақық.
Дейтін апам: «Екі кештің арасы –
Улап-шулап шайтан көшер уақыт».

Түн келеді қара шашын тарқатып,
Жұлдыздардан тана-моншақ тағынған.
Алты алашым туған Айға тіл қатып,
Сосын анау күрең Күнге табынған.

Тәжім етіп Айға, Күнге, желге де,
Қайтқан қаздай бұл жалғаннан өткенбіз.
Құстарға ұқсап көшіп-қонып жүргенде,
Табиғатпен тамырласып кеткенбіз.

Табиғатты Алаш Тәңір тұтқанда,
Табиғат та тартты уыздан сыбаға.
Күн күркіреп, дүркіреп шөп шыққанда,
Аймалады жүзімізді Күн-Ана.

Дала заңы жоқ Алаштан өзге елде,
Бала қыз ек тыңдап өскен шешені.
Күн батарда ұйықтамаймын, сол кезде,
Жын мен пері түнегіне көшеді.

Күн де батар төбеге ат шалдырып,
Бір сұлулық қонақтатып далаға әр.
Нанымдарын ұрпағына қалдырып,
О дүниеге көшіп кетті бабалар.

---