Өлең, жыр, ақындар

Әуен

  • 18.01.2022
  • 0
  • 0
  • 897
Сайына сан мың аруақ жасырынған,
Ауылым Серіліктаудың асуында.
...Асуға аппақ қар боп қылаулайтын,
Адасқан шағаланың жасы мұнда.
Тыныстап тарғыл күндер ауасымен,
Қайтейін,
Қанша үмітке жол ашып ем.
Шашымды желге жайып жылжып келем,
Шашылған сүйектердің арасымен.
Әлі де ұмытқам жоқ сол бөктерді,
Сол бөктер екеумізге сор бөктерді.
Сені қайдам,
Әйтеуір, мынау өмір,
Тірідей мені көрге көмбек болды.
Көмбек болды...
Тірідей һәм кебінсіз,
Молаң да жоқ, ізің жоқ қал деп үнсіз.
Сенен қалған қасірет таңбасындай,
Өлік – дүние өксікке толды өзіңсіз...
Сығалап қараша үйдің жабығынан,
Қалып ең,
Бізді қимай жолы бұраң.
Бір ғасырға бергісіз өтті жылдар,
Жусан иісі бұрқырап адымынан.
Иесіз қыр,
Өшкен елес,
Өткен заман,
Сол әуен өкініш боп жеткен маған.
...Өзі де ұшты айналып шағалаға,
Шағырмақ бұлтқа ілесіп кеткен балаң...

07. 01. 2010 ж.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Астана. Жер асты. Соқыр сыбызғышы

  • 0
  • 0

Мысырдың бір мұңлы ертегін,
Һәм сырлы бандура ырғағын.
Мен оны сен тартқан
Сыбызғы үнінен тыңдадым.

Толық

Сен болып ұшқан қаздардың

  • 0
  • 0

Мынау бір салқын іңірдіҰларбек Дәлейұлың,
Қаншама сызы өткенмен.
Қажытып шермен жанымды,
Тағы да құстар жеткенмен.

Толық

Александрия маягы

  • 0
  • 0

Шетсіз-шексіз мұхиттан аттап өтіп аласа,
Босағама келді үнсіз қартаң жүзді қараша.
Қабағында қорқыныш, әлде уайым,
Әлде мұң,

Толық

Қарап көріңіз