Өлген солдаттардың аналарына

(аударма)

Өлген жоқ олар:
Үрыстың даласында,
Қантөгіс пен дауылдың арасында
кек тұнып көздерінде,
ойы жоқ өзге мүлде,
төгілген қандар үшін,
қапыда құрбан болған жандар үшін
салды олар қанды ұрысты,
күшінен жау да ығысты.
Айбынды бейнелері
тұр бүгін гүлге оранып,
денесін күнге малып.
Айналасы егінжай жайқалады,
Олар жайлы ұрпақ ән айтады әлі.
Қайғылы аналарым!
Сеніңдер өлгендерге,
Жауыздық төнген жерде
Әділет жеңісі үшін
жандарын пида қылды
боздақтар ар жолында,
Өмірін қиған ұлды.
Күні ертең дабыл үні
Рухымен солардың жаңғырады,
Тұншығады дұшпанның сандырағы.
Жатса да қанға оранып,
Отты қару түскен жоқ қолдарынан,
Ажалдың қорғанынан
ешқашан қорықпады,
кек алмай шегінбеді,
Дұшпанға берілмеді,
Өмірден сол ұққаны.
Аналар!
Көз жастарың оқ болсын
күндіз-түні жауларға атылатын,
жеңістерге шақыратын.
Үміт боп жүректерге,
күш болсын білектерге.
Мен білуші ем сендердің ұлдарыңды -
жігіттерді кіл жалынды.
Найзағай күлкілері
жаңғыртып түн түнегін,
Жалынды жүрекпенен
тотыққан күз желімен
нұр шашып жүздерінен.
Аналар!
Мен де бірге сендермен
Қайғыменен сенделгем,
Ұйқы қашып, ой қажап,
Торын жайып қойды азап.
Бірақ сенем:
бұл қайғының артынан
көз жасынан сейіледі бар тұман —
күн шығады, нұрлы сәуле тарайды.
Біздің арман осы еді ғой талайғы.
Сонда өлілер Жерден тұрар күшке еніп,
Жұдырығын түйген күйі тістеніп,
Нұр сәулеге күлімсіреп қарайды.

ПАБЛО НЕРУДА