Испания жүрегімде

(аударма)

Сұрайсыңдар аң-таң боп:
«Қайда кетті кешегі ақ гүл аткан жасыл бақ,
Сен сүйетін жаңбыр қайда құйып өтер тасырлап?»
Мен айтайын не болғанын, не болғанын
сендерге -
Өздеріңнен еш сырым жоқ жасырмақ.
...Мадридте тұрушы едім.
Қоңыраулар сылдырлап
жас сезімді қытықтайтын,
сыбырлайтын тұнжыр бақ.
Мұнаралар көп еді онда. Көп еді онда терек те.
Ақын болсаң тауыса алмас ең
сұлулығын бір жырлап.
Менің үйім тұратын-ды гүлдерге ылғи көміліп,
Сонадайдан сұлулықтың гүлзарындай көрініп.
Біздің үйдің ауласында көп ойнайтын балалар,
асыр салып, үндерінен сыңғыр күлкі төгіліп.
Рауль, сен елестетші сол күндердің шаттығын,
Рафаэль, есіңде ғой қақпамызды қақты мұң?
Федерико, мәңгі ұйқыңнан бір оянып еске алшы
шілдедегі жұлмаланған Мадридтің ақ гүлін.
Бәрі мұнда тыныш еді, тыныш еді күнде де:
сап-сары боп бидайлы алқап жайқалатын іргеде;
ескерткіш те
бәз-баяғы қалпында еді томсарған:
тек көшелер тыншымайтын тал түсте де,
түнде де;
Аргульэс базары да бұрынғыша шулы еді;
кейде есетін теңіз беттен
ылғал бүркіп су желі;
адамдар да, Мадрид те өмір деген ағыспен
тіршіліктің қамын ойлап
бара жатқан ілгері,
Соның бәрі быт-шыт болды.
Быт-шыт болды бір таңда:
жер астынан жылан шықты,
баса алмады жұрт алға.
Тірілерді жалмай берді,
жалмай берді қалдырмай,
Оқ пенен от,
Испан жері содан тұнып тұр қанға.
Самолет мінген қарақшылар шырқыратты жат елді.
Сақиналы сұлуларын қызықтауға әкелді.
Қанішерге бата берер молдасы да келіпті,
Ал көшеде сәби қаны ағып жатыр қатерлі.
Қорқау қасқыр.
Одан барлық қасқырлар да қашады,
Арлы адамдар жасқанбайды,
бетке алмайды тасаны.
Испан қаны тасып жатыр
теңіз болып бұрқанып,
Ар, найзаның толқыны әлі-ақ
өздеріңді басады.

ПАБЛО НЕРУДА

---