Ардағым – атамекенім

Көп тірлікті көгертіп,
Тас, темірді қыздырған,
Көнерген ойды шегертіп,
Жаңаның бойын оздырған.
Адам мен Мамыр арасын
Жырлаушы ақын туғалы
Жырлап жүр әзіз анасын:
Анамыз — Ел ғой тұлғалы.
Тұрасың өзің көк тіреп,
Туған ел — зәyлiм көк терек!
Көктемде саған нәpi мол
Жарық пен жаңбыр көп керек.
Тұтасы керек әлемнің
Адамы шерден айыққан;
Біріншi Мамыр сәлемін
Жерің жоқ сенің жай ұққан.
Мұратың сенің: өзгелер
Өзіңше биік, тік өссе;
Бақ нұрын берсе көзге Жер!..
Зұлымдық қорын түгессе!..
Махаббат жайса жапырақ,
Маңдайға түспей көлеңке,
Мәуелі бақтан жақсырақ,
Тұрмысқа жерде көлем кең.
Тыныштық үшін тынымсыз
Жарқырап жанса ақыл — шам!
Мүлгімеу керек түн үнсіз,
Күн сөйлеу керек ақынша!
Заң eтіп жаздың бұл ғaнa
Ақиқат жолы екенін.
Hұp жаусын биік тұлғаңа,
Ардағым — Атамекенім.