Ғарифоллаға

(Әзіл де ішінде)

Қайран аға, еркелігім жарасқан,
Әзіл айтсам, әдеп сөзден әрі аспан:
Білеміз ғой, өзің жайлы тынбастан
Бұл күндерде не деп жатыр жер, аспан.
Артып жүріп, ауыр жүгін өнердің,
Тағы туды мақтау сөзге көнер күн.
Мақтау сөзге көнбесіне шараң жоқ, —
Анкетада бір азырақ көнердің.
Арта түспек сыйлықтардың құны әлі,
Бұрынғыдан күшейтеміз бұны әлі
Даурықпас ек, қайталамай өзгені,
Дербес туған демін соған кінәлі.
Аз болғандай қырық бес жыл жаңғырық,
Алақанын жұрттың оттай жандырып,
Tік шырқасаң шайқалады шам біткен
Аспандағы люстраға жан кіріп.
Сахнаға келген сәтте құйынсың,
Кетер сәтте одан бетер қиынсың:
Кемпір-шалдың ұмытқанын қозғайсың,
Дегендей-ақ басына қан құйылсын...
Қызынғанда қыз-жігітке төзім — сын,
Екі бірдей жай оғындай көзің шын.
Махаббатты қорғасындай қайнатып,
Қайдағыны шығаратын өзіңсің.
Сырласқанда күнің түгіл түніңмен,
Өзің жастай қарындас пен ініңнен,
Тірілерді ғашық етіп өлердей,
Өлгендерді тірілтерсің үніңмен.
Арқаланып адал мезгіл жарлығын,
Көрмей өстің еш пейілдің тарлығын.
Елдің әнін бөлшектемей әр тұсқа,
Сайраттың сен баптап алып барлығын.
Сұлулықтың өрге созып өресін,
Қызықтадың періштесін, пepiciн.
Қайран менің қара нардай тұлғалы
Өз жеңгемнің арқасында cepiciң.
Шындық осы — әзіліме қосынды,
Сен сыйлайсың менің тіккен қосымды.
Қой қоралас, қазан ортақ болған соң,
Сөзім барып сазыңа да қосылды.
Қандай жақсы қарсы алдыңнан нан ұстап,
Бip өзіңмен жүз қайтара таныспақ!
Нан мен әнді егіз ұққан елденбіз,
Екеуінсіз тірлікті дерт жанышпақ.
Бұл сөзімді дамытпай-ақ, ұғарсың,
Үнің — күрес.
Жығып келдің.
Жығарсың.
Ән дариясын нан дариядай тасытып,
Мақтау сөзден зеріккен де шығарсың.
Жоқ, ағатай, әсте одан зерікпе!
Табиғатың қоймас жұртты ерікке!
Қанша қайта жаралса да ән асқақ.
Ұзақ-ұзақ сен жарайсың серікке!

---