Бұлыңғыр күнгі күрсініс

Күн де бүгін бұлыңғыр көңілімдей,
Көңіл шіркін салмақты қоңыр үндей.
Қазақы үйде отырмын, —
ошақта от
Kөмipiн жей береді..
Көмірін жей...
Аспанның да көpiп ем өртенгенін,
Kөкipeгiмe қacipeттің ерте енгенін,
Сол түн еді-ау қансырап жатқан шағым
Өлетұғын күнім деп ертең менің?!
Өлмегесін, өртеніп бітпегенсін,
Демек те жоқ қайғымен бітті eгeciм.
Сол үшін-ақ күш жинап күңгірт күннен
Қасақана қағаздай бүктелесің.
Көңілсіз күн көмірше күйдіреді,
Күйген жерде күңіреніп күй жүреді
Соңғысы ғой кepeгi шермендеге,
Шердің де сол емшегін иіреді
Ол түнерсем өзімде epiк дейді,
Kөмip жегіш отқа да еліктейді.
Қазына қалса болғаны қайғы-шерден,
Тас түнекке кетсе де еніп мейлі!..

Қараша, 1996 жыл