Өлең, жыр, ақындар

Жел дегенің ызың қағып сыңсыпты

  • 13.04.2022
  • 0
  • 0
  • 629
Жел дегенің ызың қағып сыңсыпты,
Түн дегенің шуағынан тұншықты.
Дидары әсем өрттей жанған қып-қызыл,
Көк жиектен көтеріліп күн шықты.
Әрбір күнім алдан шыққан досымдай,
Көптен бері басымыз бір қосылмай.
Жағасынан өткенде әсем Тобылдың,
Суретке куә болдым осындай!
Өмір мәңгі бірге тұтас өседі,
Айналаңмен адам ғұмыр кешеді.
Жан-жағымда көкорайлы жасыл шөп,
Жер-Ананың жайып қойған төсегі.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Төсегіңнен қайта тұру – мықтылық

  • 0
  • 0

Төсегіңнен қайта тұру – мықтылық,
Жұмыр жермен келе жатам тік тұрып.
Көлеңкем де келе жатыр ербеңдеп,
Менің тірі екенімді ұқтырып.

Толық

Арпалыс толқын алысқан

  • 0
  • 0

Арпалыс толқын алысқан,
Құдірет күш ғарыштан.
Әр күнім менің Мүшайра,
Уақыт жүйрік жарысқан.

Толық

Тебіреніп, толғана

  • 0
  • 0

Тебіреніп, толғана
Түсін бәрін сен, бала.
Сағынышпен күн кешкен,
Ата-бабаң – шөл дала.

Толық

Қарап көріңіз