Өлең, жыр, ақындар

Жанталас

  • 02.12.2015
  • 0
  • 0
  • 2839
Шарқ ұрып жаным түсіп сергелдеңге,
Бірде ыстық, бірде салқын тартып дене.
Бұрқ етіп қайнап шыққан қызу қанмен,
Көзге жас тығылып тұр тамбай жерге.
Бұрқырап ыза толып жүрегіме,
Бөгеліп жол таппайды жүреріне.
Қан тасып, жүрек соғып, ыза өткендей,
Сондағы өр көңілімнің тілегі не?
Жар емес, жақын емес, күнім емес,
Жат, жау деп ырылдасқан емес егес.
Алтын тәж кию, алтын таққа міну,
Патшалық, байлық үшін уайым жемес.
Болдырып жүрек қиял, жігер сөніп
Таусылып таудай талап, үміт кеміп.
Тарайып тыныс, тамыр сорға соғып,
Төбемде қанат жайып ажал төніп.
Жасырынып жегідей жеп көңіл гүлін,
Булығып жан таласып шыққан бұл үн.
Адасып әурелікпен жолда қалып,
Барады босқа өтіп жас өмірім.


Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

А, дариға - ай

  • 0
  • 0

Ес білгендей болсам да күні кеше,
Одан бері жыл өтті әлденеше.
Содан бастап бір бөлек өмір сүріп,
Өзге түрмен жасаппын бұл күнгеше.

Толық

Келер бір күн таң атар

  • 0
  • 0

Келер бір күн таң атар,
Ай да туар, Күн шығар,
Айдаһардай төксем қаһар
Айбарыма кәм шыдар,

Толық

Ажал (А.С.Пушкиннен)

  • 0
  • 1

Ыңды - зыңды көшені бойлап жүрсем де,
Көп халқы бар құлшылық үйге кірсем де.
Отырсам да өңшең жастың ішінде,
Өзім көнген ұзақ қиял тек менде.

Толық