Ризамын – Михаил Лермонтов

Ризамын! Кеше менің сырымды,
Жырымды да қабыл алдың өзің шын.
Ұқпасаң да ынтық зарым, мұңымды
Көңіл жықпай ынта қойдың, сол үшін
Ризамын!
О бір кезде ес тандырдың шет елде,
Өткір сөзің, от жанарың елесі.
Өле-өлгенше көңілімнен кетер ме,
Тілеймін тек маған сен де демеші:
Ризамын!
Құл боп сенің аяғыңа бас ұрған
Байғұстарың аз болса екен жасырман,
Жаным және есітуді қаламас
Деген сөзді у кекесін аралас:
Ризамын!
Мейлі маған ызбар шашып кескінің
Қалдырмасын үміт-арман ешбірі,
Қалмай қойсын сен тірілткен олжа да:
Жаным менің дер-ay саған сонда да:
Ризамын!