Тасып кетер арнадан

Тасып кетер арнадан,
көктем, саған таң қалам.
Махаббатқа қанбаған,
көктем, саған таң қалам,
Неге сонша асылсың?
неге сонша жасылсың?
Буыны — өлең,
тармағы — ән,
көктем, саған таң қалам.
Бөлiп берер ойы бар
өлеңiме оттегi —
миллиметр бойы бар
қылтияды шөптерiң.
Етек-жеңiн жия амай
бей-жай болып тұр дала.
Арнасына сия алмай
тасып жатыр жылға да!
Қолын бұлғап көшемен
жүр аралап арқайын –
су-су болған нөсерден
плащ киген март айы!
Болады ғой ондайлар,
болады ғой көктемде, —
қонса үстiне торғайлар
телеграф сымға да
жапырақ өсiп кеткендей!

---