Жүрудi маған жазбаған

Жүрудi маған жазбаған
тымырсық күндей тым-тырыс
Жел болып шалқып,
теңiз боп толқып қозғалам.
Жатады тұла бойымда
бұрқанған қайрат,
жүгенiн үзген жұлқыныс.
Жүрмеспiн сiрә,
жүрмеспiн ендi тыныш мен,
суырып тартып
кеудеге демдi тыныспен,
тасырлап тиген тұяқтай
жүректi бұлқып соқтырып
өтiрiк, жалғандықтарды
омыраулармын мен.
Жаңғыртып, сiлкiп қағармын
саф металдан жасалған
шындықтың қоңырауларын мен.
Жатпаспын тыныш
бөлмеге ендii қамалып,
жүрмеспiн тыныш
көтерiп қойып жағаны.
Жатса да мейлi
жанымды менiң жаралап
өсектiң осколкалары.
Шындықтың желi
шалқып бiр шалқып ескенде
жағымпаз, жалтақ пенделер
алдымды орап,
жолымды менiң кеспеңдер.
Өтiрiк, өсек, жалғанмен
бiтiмге тұрып келiсiп
тып-тыныш жүру
қылмыспен бiрдей мен үшiн.